أنا شعر عايش فى الأوهام
وقلب محفور بالألام
وعقل عمره فى يوم مانام
وضحكة مرسومة بشفايف
وطفل قلقان وخايف
وظالم طول عمره عارف
إن نهايته فى قصة غرام
عيون تقول من غير كلام
وروح تعبت قلق وملام
وحزن أعمى مش شايف
وفرح ساعات بيتضايف
ويمشي بسرعة من غير سلام
أنا اللى سارقانى الأيام
ولا عمرى حسبت فين ولا كام
بتاخدني الدنيا وتجيبنى
ويخطفنى حب ويسيبنى
يعلٌِم فيا من غير علام
سلوى محمود
ليست هناك تعليقات:
إرسال تعليق